„Czas utrwalony” – Andriej Tarkowski
Doskonale
pamiętam jak wielkie wrażenie zrobił na mnie film „Stalker” w reżyserii
Andrieja Tarkowskiego, gdy widziałem go po raz pierwszy kilkanaście lat
temu. Film zupełnie inny, nie pasujący do niczego co znałem z kina czy
telewizji. W jakiś dziwny sposób uduchowiony i wybitnie artystyczny.
Film autorstwa człowieka, który przez wielu uznawany jest za jednego z
największych artystów w historii sztuki filmowej.
Sięgając po książkę napisaną przez tegoż reżysera nie do końca wiedziałem czego się spodziewać. Ostatecznie okazało się, że przeczytałem traktat filozoficzny o roli filmu, kina i reżysera jako artysty. Tarkowski podejmuje głębokie rozważania o miejscu sztuki w życiu człowieka i odrębności filmu jako jednej z jej dziedzin.
Działalność filmowa jest dla niego przejawem twórczości wybitnie artystycznej. Na kolejnych stronach snuje on dość radykalną wizję kina. Radykalną do tego stopnia, że za prawdziwych artystów uważa raptem kilku reżyserów.
Nie jestem pewny czy przyjmuję jego wizję w całości. Chyba jednak nie. Podejście autora w niektórych aspektach nie współgrało z tym co sam myślę. Nie sposób jednak odmówić tej wizji tego że jest jakaś. Jest spójna, przemyślana i może być przekonywająca.
Książka to jednak trudna, wymagająca powolnego czytania i dość dobrej znajomości nie tylko twórczości filmowej autora, ale także przywoływanych przez niego wielokrotnie takich twórców jak Bergman, Kurosawa, czy Bresson. Autor wyraźnie jest też dzieckiem swojego kraju (ZSRR) i swojego czasu (książka pisana w latach 70. i 80.). Ostatecznie stwierdzam jednak, że poszerzyła moje horyzonty i myślę, że od tej pory, na film będę patrzył nieco innym wzrokiem.
A na koniec jeden krótki fragment pochodzący z książki:
„Wbrew przyjętym opiniom – nawet samych artystów – zadanie sztuki nie polega na poddawaniu myśli, szczepieniu idei i służeniu przykładem. Celem sztuki jest przygotowanie człowieka do śmierci, przeoranie i przysposobienie jego duszy, uczynienie zdolnym do zwrócenia się w stronę dobra.”
[Spodoba się jeśli]: Jesteś kinomanem, cenisz filozoficzne podejście do różnych sfer życia, chcesz dowiedzieć się w jaki sposób artysta-reżyser spogląda na świat.
Sięgając po książkę napisaną przez tegoż reżysera nie do końca wiedziałem czego się spodziewać. Ostatecznie okazało się, że przeczytałem traktat filozoficzny o roli filmu, kina i reżysera jako artysty. Tarkowski podejmuje głębokie rozważania o miejscu sztuki w życiu człowieka i odrębności filmu jako jednej z jej dziedzin.
Działalność filmowa jest dla niego przejawem twórczości wybitnie artystycznej. Na kolejnych stronach snuje on dość radykalną wizję kina. Radykalną do tego stopnia, że za prawdziwych artystów uważa raptem kilku reżyserów.
Nie jestem pewny czy przyjmuję jego wizję w całości. Chyba jednak nie. Podejście autora w niektórych aspektach nie współgrało z tym co sam myślę. Nie sposób jednak odmówić tej wizji tego że jest jakaś. Jest spójna, przemyślana i może być przekonywająca.
Książka to jednak trudna, wymagająca powolnego czytania i dość dobrej znajomości nie tylko twórczości filmowej autora, ale także przywoływanych przez niego wielokrotnie takich twórców jak Bergman, Kurosawa, czy Bresson. Autor wyraźnie jest też dzieckiem swojego kraju (ZSRR) i swojego czasu (książka pisana w latach 70. i 80.). Ostatecznie stwierdzam jednak, że poszerzyła moje horyzonty i myślę, że od tej pory, na film będę patrzył nieco innym wzrokiem.
A na koniec jeden krótki fragment pochodzący z książki:
„Wbrew przyjętym opiniom – nawet samych artystów – zadanie sztuki nie polega na poddawaniu myśli, szczepieniu idei i służeniu przykładem. Celem sztuki jest przygotowanie człowieka do śmierci, przeoranie i przysposobienie jego duszy, uczynienie zdolnym do zwrócenia się w stronę dobra.”
[Spodoba się jeśli]: Jesteś kinomanem, cenisz filozoficzne podejście do różnych sfer życia, chcesz dowiedzieć się w jaki sposób artysta-reżyser spogląda na świat.
Zobacz również
„Upadek” – Albert Camus
„Podział ostateczny” – C. S. Lewis
